Spreekbeurt
Pap, wil je even meekijken naar mijn spreekbeurt over de verloskundige? vraagt Hanne, terwijl ze de computer in mijn richting bijdraait. Vol trots loodst zij mij door haar digitale presentatie. Een ietwat ongemakkelijk gevoel bekruipt mij. Hier botsen vaderlijke trots en professioneel oog. Leuk gedaan Hanne, zeg ik op een manier waar ze onmiddellijk doorheen prikt. Haar ogen flitsen langs mij heen en kijken naar Martine, die veelzeggend de borden begint te stapelen. Ze herinnert Hanne nog even aan het voeren van haar konijn. Hanne wendt haar blik weer tot mij. In afwachting van de onverbiddelijke “maar” die komen gaat. Ze lijkt er niet klaar voor. Heb je mama de spreekbeurt ook laten zien? vraag ik, totaal overbodig. Hanne staart wezenloos naar het computerscherm, Martine schuift haar stoel naar achteren en brengt de borden naar het aanrecht. De situatie schreeuwt om een subtielere aanpak. Ik besluit voorzichtig te vervolgen. Lieve Hanne, ik vind dat je in eigen woorden goed informeert over hoe een baby groeit in de buik. Hanne kauwt op haar pen en staart naar de papieren mindmap-versie van haar spreekbeurt. Maar wat maakt nou dat mama het er na al die jaren nog steeds voor over heeft dat ze niet altijd ’s ochtends gezellig met ons ontbijt of jou ’s avonds niet altijd welterusten kan zeggen, een hockeywedstrijd mist of de vrieskou in moet terwijl wij ons allemaal nog eens omdraaien in ons warme bed. Ik bedoel, dat moet dan toch echt wel een bijzonder vak zijn, toch? In ieder geval zo bijzonder dat ze met een roze autootje over de busbaan mag scheuren. Een stukje overdrijving mist zijn uitwerking niet. Zie daar, een glimlach. Hé, misschien kun je daar ook wat over vertellen. En weet je wat nou zo mooi is, je kan het haar zelf vragen! Daar heb je het internet niet eens voor nodig! Hoe vind je die? Een high five lijkt me op zijn plaats, gelukkig denkt Hanne er ook zo over. Ik ga het mama meteen vragen, zegt ze en spurt weg. Ik kijk nog even op haar blaadje, er is druk op gestreept en bijgeschreven. Ieder zijn vak, klinkt het even later uit de keuken.
Henri Bok (december 2011)
Henri is werkzaam in het speciaal onderwijs, al meer dan dertien jaar gelukkig getrouwd met Martine en trotse vader van Pleun (11), Hanne (9) en Wiep (7)
Even luisteren
Wat fijn dat je deze week vakantie hebt? Ga je nog leuke dingen doen? En heb je wellicht nog tijd om een column te schrijven voor onze site? Een goede verloskundige verstaat haar vak en weet hoe een zware bevalling in te leiden, ook als deze op een webpagina plaats vindt. Aan een bevalling gaat echter wel wat vooraf. Na het op professionele wijze verwijderen van “binnenkort verschijnt hier onze eerste column!” , zich als een spiraaltje in de verder maagdelijk witte webpagina ophoudend, was de weg vrij voor het vruchtje om zich te nestelen op deze vernieuwde en hippe site. Ietwat onwennig nog, daar ver weggestopt in de onderbuik van het wereldwijde web waar een wit kadertje zich er als een moederschoot over heeft ontfermd. Ronddobberend tussen pixels in een rechthoekje, op de plaats gehouden door een rustgevend behangetje is er echter tijd om te groeien. En onder toeziend oog van de verloskundige mee te zwangeren met de bezoekers van de site. Samen op weg te gaan naar de eerste controle. Spannend, kan het bijna niet afwachten. Vooralsnog verkeren we in het embryonaal stadium met het vermogen om uit te groeien tot een volwaardige column. Tegen beter weten in leg ik mijn oor tegen het beeldscherm. Gewoon, even luisteren….
Henri Bok (oktober 2011)
